Ο τρόπος με τον οποίο μπορούν να απευθύνονται τα παιδιά στη διαμεσολάβηση είναι ο εξής: 

   Μαθητές που έχουν διαφωνήσει ή συγκρουστεί και έχουν κάποιο πρόβλημα στη σχέση τους με συμμαθητές τους που επηρεάζει την καθημερινότητά τους στο σχολείο, μπορούν να απευθυνθούν σε μέλη της διαμεσολάβησης που έχουν εκλέξει οι ίδιοι και να ζητήσουν να οριστεί μία συνάντηση μέσω της οποίας θα μπορέσουν να ρυθμίσουν και να επιλύσουν το πρόβλημα.

Διαμεσολαβητές, εάν εντοπίσουν ότι υπάρχει διαφωνία/διένεξη μεταξύ δύο μαθητών, μπορούν να τους ζητήσουν να έρθουν στην ομάδα της  διαμεσολάβησης προκειμένου να καταλήξουν σε μία συμφωνία. 

Το ίδιο μπορεί να κάνει και κάποιος/-α εκπαιδευτικός του σχολείου ή και ο διευθυντής/η διευθύντρια εάν κρίνουν ότι το περιστατικό δεν είναι σοβαρό (όπως σεξουαλική παρενόχληση ή περιστατικό κατά το οποίο κινδυνεύει η ακεραιότητα του παιδιού) και μπορεί να το αναλάβει η ομάδα της διαμεσολάβησης, δεδομένου ότι η διαμεσολάβηση μπορεί να ειδωθεί «ως εναλλακτική πρακτική που αντικαθιστά το πειθαρχικό σύστημα τιμωρίας» (Αρτινοπούλου, 2010: 60).

Η διαδικασία που ακολουθείται στη διαμεσολάβηση είναι πολύ συγκεκριμένη: 

κατά την πρώτη συνάντηση, οι εμπλεκόμενοι μαθητές, αφού εκφράσουν τις απόψεις τους και τα συναισθήματά τους για τη διαφωνία τους, οδηγούνται σε μια κοινά αποδεκτή λύση με τη βοήθεια των διαμεσολαβητών, χωρίς ωστόσο αυτοί οι τελευταίοι να προτείνουν λύσεις. Οι εμπλεκόμενοι μαθητές, αφού καταλήξουν σε συμφωνία, υπογράφουν ένα είδος συμφωνητικού. 

Αυτό συμβαίνει στο πλαίσιο του σταδίου της διαμεσολάβησης που στοχεύει στην «υπευθυνοποίηση» των μαθητών και τη δέσμευσή τους από τη συμφωνία που προτείνουν αυτοί οι ίδιοι. Είναι το στάδιο κατά το οποίο επιχειρείται η δημιουργία ενός κοινού κανονιστικού πλαισίου, με κοινούς κώδικες επικοινωνίας δύο μαθητών που έως εκείνη τη στιγμή διαφωνούσαν και δεν είχαν κοινές παραδοχές. 

Επιπλέον, κατά το στάδιο αυτό, αξιολογείται η στάση των «εμπλεκόμενων» μερών απέναντι σε συμμαθητές με τους οποίους συγκρούονται ή έχουν διαφωνίες, εάν έχει υπάρξει συνειδητοποίηση του προβλήματος και των ευθυνών, εάν μεταξύ των προτεινόμενων λύσεων είναι η «συγγνώμη» και η υπόσχεση να μην επαναληφθεί η άσχημη/άδικη/υποτιμητική συμπεριφορά.

Οι εμπλεκόμενοι μαθητές καλούνται ξανά μετά από μία εβδομάδα στη διαμεσολάβηση για να διαπιστωθεί εάν τηρήθηκε η συμφωνία τους. 

Συμπληρώνουν ένα σύντομο ανώνυμο ερωτηματολόγιο, με ερωτήσεις κλειστού τύπου, μέσω του οποίου διερευνώνται ορισμένα από τα χαρακτηριστικά της διαμεσολάβησης και των διαμεσολαβητών.

Τα ερωτήματα στα οποία εστιάζουμε αφορούν την ουσία της διαδικασίας και των πρωταγωνιστών της, προκειμένου να κατανοήσουμε εάν είναι μία επιτυχημένη διαδικασία η διαμεσολάβηση και εάν όντως έχει όφελος για τη μαθητική κοινότητα με την πάροδο των χρόνων. 

Εξετάζουμε:

-εάν ένα παιδί αναλαμβάνει την πρωτοβουλία να οδηγηθεί στη διαμεσολάβηση,

-τι αισθάνεται κατά τη διάρκειά της, 

-ποια είναι η άποψή του για τους διαμεσολαβητές,

-εάν έχει θετικό αποτέλεσμα η διαμεσολάβηση στο σχολείο, 

-και εάν το παιδί έχει θετική στάση απέναντι σε αυτή τη διαδικασία.

ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ- ΕΜΠΛΕΚΟΜΕΝΟΥΣ

1. Πώς οδηγήθηκες στη διαδικασία της  διαμεσολάβησης;

με δική σου πρωτοβουλία

μετά από προτροπή των διαμεσολαβητών

μετά από πρωτοβουλία του άλλου εμπλεκόμενου

μετά από υπόδειξη του διευθυντή

μετά από υπόδειξη κάποιου εκπαιδευτικού

2. Τι αισθάνθηκες κατά τη διάρκεια της διαμεσολάβησης;

Ασφάλεια και ανακούφιση

Άγχος και ανασφάλεια

Αρχικά θυμό, αλλά έπειτα συνειδητοποίησα ότι φταίγαμε και οι δύο

Εμπιστοσύνη στους μεσολαβητές

Τίποτα

Άλλο:

3. Οι διαμεσολαβητές ήταν ουδέτεροι;

ΝΑΙ         ΟΧΙ 

4. Οι διαμεσολαβητές σε άκουγαν με ενδιαφέρον;

 ΝΑΙ         ΟΧΙ

5. Μετά τη διαμεσολάβηση ξανατσακωθήκατε;

ΝΑΙ         ΟΧΙ

6. Κατά τη γνώμη σου, τι μπορεί να προσφέρει η διαμεσολάβηση στο σχολείο;

Πιο ήρεμο κλίμα στην αυλή και στις τάξεις

Λιγότερη βία

Τίποτα

Άλλο:………………..